Polychloorbifenylen (PCB's) zijn gechloreerde scheikundige verbindingen. Afhankelijk van het aantal chlooratomen en de plaatsing ervan bestaan er in het totaal 209 verschillende structuren - congeneren genoemd - die met de verzamelnaam PCB worden aangeduid.
PCB's worden door de mens geproduceerd en komen van nature niet in het milieu voor. Ze hebben interessante technische eigenschappen en werden dan ook tot voor kort vaak voor industriële toepassingen gebruikt: vooral in transformatoren en condensatoren. PCB's zijn echter zeer slecht afbreekbaar in de natuur en lossen gemakkelijk op in vet. Daardoor bestaat het risico dat ze zich ophopen in de voedselketen waardoor ze een reële bedreiging vormen voor mens en milieu. Bij verbranding kunnen er gevaarlijke dioxines ontstaan.
PCB's werden voor het eerst gemaakt in 1881. De industriële productie ervan startte in 1929 in de Verenigde Staten. PCB's bestaan onder zeer veel merknamen. De meest gekende zijn askarel, chlophen en pyraleen.
In 1986 verbood België het op de markt brengen van PCB's en/of PCB-houdende apparaten. Ons land ondertekende ook een aantal internationale overeenkomsten om alle identificeerbare PCB's tegen 31 december 1999 te vernietigen.